Rus TV Nieuws uit Wolgograd 18:38 – 25 juni 2008
Nederlands koor komt naar Wolgograd om op te treden

De coach van het Russisch voetbalteam had niet kunnen vermoeden dat hij een held zou worden van het koorzang-festival in de stad Wolgograd. Enkele dagen geleden kwam een folklore gezelschap uit Nederland daar naar toe.
De gasten worden op het podium bedankt voor een coach zoals Guus Hiddink, en als antwoord zongen zij als echte kozakken. Onze correspondent Elena Pich is er van overtuigd dat zowel liederen als voetbal grenzen doen verdwijnen. Reportage van Elena Pich:
Weer Rusland en Nederland. Dit keer niet op het voetbalveld, maar op het podium. Tijdens de voorstelling van het folklore gezelschap uit Nederland heeft de presentatrice opgemerkt dat Nederland voor ons nu niet alleen het land van tulpen, schilderkunst en zeelieden is – we hebben nu iets waarvoor we dit land moeten danken. Viktorija Putilovskaja: ’Omdat ze zo'n prachtige coach voor ons hebben opgeleid die ons voetbalteam heeft geholpen om na zo veel jaren weer een voetbalnatie te worden…!’
Programmeur Pim Philipse zingt doordringend een kozakken-romance. Hij zegt dat zijn leven zonder deze liederen niet echt is voor hem. Hij studeert de Russische taal al veel jaren, en zelfs het Zuid-Russische dialect, en nu stelt hij niet meer vragen of het waar is dat ‘een rood (Mooi) meisje’ rood. [mooi=prekrasny, rood=krasny] Nu is Pim de enige in het ensemble die niet alleen in het Russisch zingt, maar ook praat.
Pim Philipse is een solist van een Kozakken-folkloregezelschap (Nederland):’ Ik hou van de Russische taal. Ik heb Irina ontdekt en sinds die tijd zing ik kozakkenliederen.’
Muzikant en folklorist Irina Raspopova leeft al lange tijd in NederlandEen keer zong ze voor haar Nederlandse vrienden Russische liederen en ze kon zich niet voorstellen dat die met haar mee zouden willen zingen.
Irina Raspopova, de leidster van het folkloregezelschap (Nederland):’Ze liepen langs en hoorden magische klanken. Die raakten hen en ze zijn bij mij gebleven.’
Door een vurige melodie zingt het publiek niet alleen maar mee, maar het gaat mee dansen. De toeschouwers in de zaal – kunnen iedereen overtreffen met zingen – ze zijn artiesten van bekende folkloregroepen uit Wolgograd en de kozakken van nabijgelegen dorpen. Daarom zingen ze nu een geliefd lied met het internationaal koor. Na het concert geeft een achterkleinzoon van een vachmister (вахмистер) Leebgwardjeiski Imperator polk Andrjej Sandalof een masterclass aan een computerspecialist uit Belgie. Bijzonderheden van voltigirovka (trucjes met de sabel) hebben geen vertaling nodig. En de Donkozakken en de nakomelingen van moedige Nederlandse zeelieden begrijpen; in het dans is het zoals tijdens een vechtpartij.
Andrje Sandalof: ‘Met de hand bedekken we ons gezicht en de andere hand beschermt dit deel van ons lichaam en daarom is dit een element van een kozakkendans’.
Rob Landre is godsdienstpedagoog op het seminarium. Maar deze les, erkent hij met een glimlach, onthoudt hij voor een lange periode. Hij kan zich er niet van weerhouden om te vergelijken:’Als jullie zo zouden voetballen zoals jullie hier dansen – zou Rusland weer winnen’. Het enige wat hij kan nu doen is voetbalsupporter worden. Rob Landre:’Waarover vraagt u? Natuurlijk ben ik een Russische voetbalsupporter!’