| Irina Vasiljevna
Raspópova is geboren in Woronezh,
Zuid-Rusland. Van vaders kant stamt ze af van de Don Kozakken. Als kind zong ze met haar moeder en zusters in het familie-ensemble. Ze is opgeleid tot specialist in regionale stijlen van Russische traditionele muziek. Ze studeerde af aan het Moskou Instituut voor Cultuur als dirigent van folklore-groepen. Ze deed veldonderzoek naar stemgebruik en repertoire in dorpjes van haar geboortestreek. |
|
Irina Vasiljevna
Raspópova was born in Voronezh, South
Russia. Her father's roots go back to the Don Cossacks. As a child she sang in the family ensemble with her mother and sisters. She was educated as a specialist in regional styles of Russian traditional music. She graduated at the Moscow Institute for Culture as a conductor of folk groups. She researched the use of voices as well as the repertoire in villages in the region where she was born. |
| Irina dirigeerde het
prijswinnende ensemble Zhelannoeshka,
dat onder andere optrad in de film 'Zingend Rusland' (van Mosfilm) over
het leven van Mitrofan Pjatnitskii. Haar professioneel
folklore-ensemble Ivan da Mar'ja trad in het
buitenland op, onder andere in Nederland. Ze verzorgde cursussen in
Finland aan de Sibelius Muziekacademie en de faculteit voor
etnomusicologie van de Universiteit van Tampere. |
Irina conducted the
prize-winning ensemble Zhelannushka,
which performed in the movie 'Singing Russia' (from Mosfilm) about the
life of Mitrofan Pjatnitskii. Her professional folk ensemble Ivan
da Mar'ja performed in several foreign countries, such as the
Netherlands. She gave courses in Finland at the Sibelius Music Academy
and the faculty of etnomusicology of the University of Tampere. |
|
| In oktober 1993 kwam Irina
vanuit Rusland naar Nederland samen met Dr.
Howe, die uitgenodigd was om te doceren aan de Landbouwuniversiteit te
Wageningen. In november van dat jaar begon zij les te geven aan de
plaatselijke muziekschool 't Venster. Spoedig daarna gaf zij concerten
met de beste leerlingen van haar eerste cursussen. Dit eerste uit
Russen en Nederlanders bestaande semi-professionele ensemble voerde
authentieke liederen, dansen en rituelen uit Russische dorpen uit. |
In October 1993 Irina came
to
the Netherlands from Russia together with
Dr. Howe, who was invited to teach at the Agricultural University of
Wageningen. In November of the same year she started to give lessons at
the local School for Music. Soon after that she gave concerts with her
best students of the first courses. This initial ensemble, consisting
of Russian and Dutch semi-professional singers, performed authentic
songs and rituals from Russian villages. |
|
| Tijdens het Elfde Europese
Ethnomusicologisch Seminarium in Rotterdam
in september 1995, vertoonde dit ensemble een aantal Russische
dorpsrituelen aan een select gezelschap. In april 1997 en weer in 1999
trad haar Nederlandse 'Russische peasant' ensemble op voor specialisten
uit de hele wereld tijdens de "giving voice" conferentie in Wales (UK).
In 1998 verleende Irina haar medewerking aan de documentaire "Het Lied
van Verdriet", dat in 1999 door de VPRO werd uitgezonden. In 2003 is
door de VPRO een documentaire met Irina’s lied 'nachtegaaltje’
uitgezonden. Vanaf het jaar 2000 reist Irina regelmatig met haar
ensemble Zarjanka naar Rusland om op te treden en nieuwe (oude)
liederen te verzamelen op het platteland. Op dit moment treedt Irina,
behalve met haar 3 koren, ook op als soliste met begeleiding van de
accordeonist Grigoriy Bogomol'nyi. |
During the Eleventh
European
Ethnomusicological Seminar in Rotterdam,
September 1995, this ensemble showed a few rituals from Russian
villages to a select group. April 1997 and again in 1999 her Dutch
'Russian peasant' ensemble performed for specialists from all over the
world during the "Giving voice" conference in Wales (UK). In 1998 Irina
cooperated in the Dutch documentary "The Song of Sadness". In 2003 the
Dutch boroadcasting organization VPRO showed a documentary with Irina's
song 'little nightingale'. Beginning with the year 2000, Irina
regularly travels to Russia with her ensemble Zarjanka to perform and
gather new (old) songs of the country. At the moment Irina performs
with her 3 ensembles, and also as a soloist, accompanied by an
accordeonist Grigoriy Bogomol'nyi. |
|
| Zarjanka (Roodborstje) o.l.v. Irina Raspopova, opgericht in 1994. Zarjánka is het enige authentieke Russische folklore-gezelschap in Nederland. Regelmatig wordt er opgetreden in binnen‑ en buitenland, waaronder ‑ uiteraard ‑ Rusland, maar ook de Verenigde Staten, Duitsland, Groot-Brittanië etc. |
Zarjanka (Robin) directed by Irina Raspopova, founded in 1994 Zarjánka is the only authentic Russian folklore ensemble in the Netherlands. Regularly performances are given in the Netherlands, but also in Russia, the USA, Germany, Great-Britain etc. |
|
| Het repertoire is:
polyfone liederen, dansen, rituelen en geestelijke
gezangen van Noord-, Zuid-, Zuidwest-, West- en Centraal-Rusland en van
de Don- en Wolga-Kozakken en van gemeenschappen van de Russische
Oudgelovige Orthodoxe Kerk uit Siberië en uit de staat Oregon in
de VS. De leden van het gezelschap zijn door I. Raspópova
opgeleid in de vocale technieken en improvisatiemethoden die
karakteristiek zijn voor de plaatselijke culturen waarvan zij het
repertoire instuderen. Het publiek aanschouwt de liederen, dansen en
rituelen zoals ze opgevoerd worden door de boeren en kozakken van wie
ze geregistreerd en geleerd zijn. |
The repertoire consists of
polyphonic songs, dances, rituals and
spiritual songs of North, South, SouthWest and Central Russia, of the
Don and Volga Cossacks, and of communities of the Russian Old Ritualist
Orthodox Church of Siberia and from the state Oregon in the USA. The
members of the ensemble have been trained by I. Raspópova to use
the vocal techniques and improvisation methods that characterize the
local cultures whose repertoire they are studying. The audience is
presented with the songs, dances and rituals in the manner in which
they are performed by the peasants and cossacks, with whom they were
registered and taught. |
|
| Het amateurkoor “Zarnitsa”
(bij zonsopgang) repeteert wekelijks op
vrijdagavond in "Dienstencentrum West" in Utrecht. Het amateurkoor
“Wjetsherinki”(gezellige avondjes) repeteert wekelijks op woensdagavond
in de Pomhorst in Wageningen. De amateurkoren treden op in
Nederland. Ze zijn in Rusland op tournee en studiereis geweest. Het staat open voor nieuwe leden, die enige muzikale ondergrond hebben en bereid zijn zich het repertoire eigen te maken. |
The amateur choir
"Zarnitsa" (at sunset) rehearses once a week on
Friday evening in "Dienstencentrum West" in Utrecht. The amateur choir
"Vjecherinki" (cosy evenings) rehearses once a week on Wednesday
evening in "De Pomhorst" in Wageningen. The amateur choirs perform in
the Netherlands. They have been in Russia on tour and for study
purposes. It is open for new members who have some musical background and who are prepared to acquaint themselves with the repertoire. |
|
| De muziek De liederen die ten gehore worden gebracht zijn authentiek, dat wil zeggen: niet gearrangeerd om aan een bepaalde smaak tegemoet te komen. Dat is vaak wel gebeurd met de Russische volksmuziek die in Nederland bekend is geworden. |
The music The songs that are performed are authentic, i.e.: not arranged to comply with a specific taste. This has often been done with the Russian folk music that has become known in the Netherlands. |
|
| In de sovjet-tijd is men
nogal dubbelhartig met de volksmuziek
omgegaan. Enerzijds werd die muziek gebruikt als basis voor
opera-achtige arrangementen, die daardoor vaak los kwam te staan van
haar wortels. Anderzijds werd de volksmuziek weggedrongen als een
uiting van een “achterhaalde” cultuur. Dit gold in het bijzonder voor
de religieuze muziek. |
In the Soviet times folk
music has been treated with ambivalence. On
one hand, that music was used for opera-like arrangements, whereby it
was often cut loose from its roots. On the other hand folk music was
suppressed as an expression of an obsolete culture. This especially
concerned religious music. |
|
| Omdat de liederen zo min mogelijk verfraaid zijn, klinken ze ons soms op het eerste gehoor vreemd in de oren: veel wordt enigszins nasaal gezongen, soms met wonderlijke ritmes en dissonanten akkoorden. In de langgerekte slot-unisonen wordt gezocht naar de natuurlijke toonaard om boventonen te produceren. Dit is een vermoedelijk duizenden jaren oude zangtechniek, die geassocieerd wordt met contact met het goddelijke. | Because the songs have not been
adorned (or only slightly) they may at
first sound a bit weird: many are sung slightly nasally, somtimes with
strange rythms and dissonant chords. In the extended final unisons it
is attempted to produce upper tones of the natural tonality. This
singing technique, supposedly thousands of years old, is associated
with contacting the divine sphere. |
